Siostry Zakonne

S. M. Halina Lipińska
We wspólnocie od 2003r. Katechetka w Gimnazjum nr 1 im. Jana Pawła II, przełożona domu. Inspiratorka ZAK.

S. M. Zofia Kwapisiewicz
We wspólnocie od 2005 r., zajmuje się kuchnią.

S. M. Radosława Twork
We wspólnocie od 2011 r., zajmuję się pracami domowymi.

S. M. Barbara Mazur
We wspólnocie od 2008 r., katechetka w Szkole Podstawowej nr 5 i w Gimnazjum nr 1 im. Jana Pawła II. Odpowiedzialna za Wieczernik i Młody ZAK.

S. M. Jadwiga Chętnik
We wspólnocie od 2010 r., katechetka w Szkole Podstawowej nr 5. Inspiratorka Koła Misyjnego Dzieci.

Nasze Zgromadzenie zostało powołane do życia w Rzymie, w pierwszej połowie XIX wieku, przez świętego kapłana Wincentego Pallottiego (1795 – 1850).

Jako społeczność życia konsekrowanego istniejemy od 1838 roku. Miejsce, jakie zajmujemy w Kościele jest integralnie związane ze Zjednoczeniem Apostolstwa Katolickiego. Nasza siostrzana wspólnota wyłoniła się z tego dzieła i przez ponad półtora wieku, w nim i przez nie – służy Chrystusowi i Jego Ludowi.

„Celem naszym jako Pallotynek jest dla większej chwały Bożej ożywiać, pogłębiać i rozszerzać wiarę, wzmacniać nadzieję i zapalać miłość między ludźmi. Chcemy wśród chrześcijan budzić świadomość ich apostolskiego powołania i przyczyniać się do tego, aby nastała jedna owczarnia i jeden Pasterz” (Zasady Życia 2.10).

„Według zlecenia Pallottiego, szczególne naśladowanie Jezusa jest podstawą naszego Zgromadzenia, a Ewangelia jest naszą regułą”(ZŻ 2,15).

„Duch miłości, pokory i służby, prostoty i cierpliwości, miłosierdzia i radości serca – to szczególne cechy pallotyńskiej duchowości”. (ZŻ 2,16).

Każda z nas, gdziekolwiek jest, stara się przeżywać swą codzienność według krótkich dewiz Założyciela:
wszystko:
- ad infinitam Dei gloriam! (AIDG) – dla nieskończonej chwały Bożej
- ad destruendum peccatum! (ADP) – dla zniszczenia grzechu
- ad salvandas animas! (ASA) – dla zbawienia dusz

A naśladując Chrystusa Apostoła Ojca Przedwiecznego, i odwołując się do pośrednictwa Patronki: Królowej Apostołów, w modlitwie i pracy dla Ewangelii, staramy się jednoczyć wszystkich w Bogu.

ZAŁOŻYCIEL

Św. Wincenty Pallotti ( 1795 – 1850 )
Urodził się w Rzymie 21 kwietnia 1795 r. Tu mieszkał, uczył się, pracował. Tu też w 1818 r. otrzymał upragnione święcenia kapłańskie.
Miał trzy dewizy, które odzwierciedlały kształt jego duchowości i nadawały kierunek każdemu działaniu:
•    ADP – Ad destruendum peccatum! (dla zniszczenia grzechu)
•    ASA – Ad salvandas animas! (dla zbawienia dusz)
•    AIDG – Ad infinitam Dei gloriam! (dla nieskończonej chwały Bożej)

W swoim życiu kapłańskim podejmował rozmaite inicjatywy dyktowane potrzebą chwili czy sytuacją Kościoła.
•    Rozumiał konieczność stałej formacji kapłanów i prowadził ją niemal we wszystkich seminariach i kolegiach miasta.
•    Powierzono mu duszpasterstwo wojska, więc służył żołnierzom jako spowiednik, mediator i rekolekcjonista.
•    Wiedział, jak  pilna jest kwestia działań na rzecz zjednoczenia chrześcijan, zainicjował uroczyste obchody Epifanii z udziałem przedstawicieli różnych wyznań.
•    Troszczył się o wielkich i małych. Bogatym uświadamiał możliwość zasług miłosierdzia chrześcijańskiego, ubogim  chorym i więźniom niósł chleb i pocieszenie.
•    Jako pierwszy w Kościele założył w Rzymie Kolegium Misyjne dla przyszłych misjonarzy. Organizował zbiórki na potrzeby misji.
•    Był pomysłodawcą szkół wieczorowych dla dorosłych i organizatorem sierocińców dla dzieci.
•    Za wzorem św. Pawła nie tylko chciał, ale był wszystkim dla wszystkich. Czynił wszystko, co mógł, aby Boga i Ewangelię poznał cały świat.

W roku 1835 powołuje do istnienia nowatorskie dzieło w Kościele: Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego (ZAK). Spotykają się w nim, we wspólnej pracy, wszystkie kręgi społeczne: duchowieństwo, zakonnicy, osoby świeckie. To zasługą Pallottiego jest rozbudzenie apostolskiej świadomości laikatu, wskazanie na jego własne miejsce w realizacji misji Kościoła i  wpływ na kształt przyszłości świata. Głosił bowiem niepopularną w XIX wieku tezę, że pełna, właściwa ewangelizacja może się dokonać tylko poprzez ścisłą współpracę wszystkich ochrzczonych, nie tylko duchownych, lecz także świeckich. Chrzest czyni każdego z nas odpowiedzialnym za chrześcijaństwo.

Nie tylko rozbudzał, ujawniał, ale i rozkręcał uśpione możliwości laikatu, z pełnym zaufaniem powierzając im odpowiedzialne zadania. Dlatego jest faktycznym prekursorem apostolstwa świeckich.

Spośród członków ZAK wywodzi się m.in. żeńska wspólnota osób konsekrowanych – czyli my, siostry pallotynki. Nasz początek bierze się z odczytania znaków danego  czasu. Gdy w 1837 r. wybuchła w Rzymie epidemia cholery i wielu dzieciom zabrała rodziców, Pallotti wraz z członkami swego Zjednoczenia organizuje natychmiastową, wieloraką pomoc. Opiece  gorliwych kobiet powierza zebrane sieroty i umieszcza je  w przysposobionym dla nich domu. Sam czuwa nad formacją wychowanków i wychowawczyń. Z czasem grupa nauczycielek poświęca się całkowicie nie tylko ludziom, ale i przede wszystkim Bogu. Z biegiem lat Pallotynki „rzymskie” rozkwitły   w kilka gałęzi, służąc dziś swym charyzmatem na wszystkich kontynentach.

Nasz Założyciel był człowiekiem niezwykle wyczulonym na problemy ludzi, współodczuwający, mądry, zapobiegliwy. Jego gorliwość w szerzeniu dobra zjednała mu serca biednych i bogatych, laikatu i kleru. Był jedną z najbardziej znanych osobowości  miasta. Nazywano go „Apostołem Rzymu”, albo po prostu „Świętym”. Dziś przylgnęło do niego inne jeszcze imię: „Mistyk”. Bóg był dla niego Miłością Nieskończoną. Jego piękno kontemplował nieustannie, każdą swobodniejszą chwilę dnia i nocy spędzając na modlitwie. Oddychał Bogiem. Permanentnie z Nim zjednoczony, dokonywał w ludziach  przemian niezwykłych. Obdarzony wieloma mistycznymi darami, pokornie  a zarazem pomysłowo zdobywał świat dla tej jedynej Miłości.
Zmarł 22 stycznia 1850 r. – z bólem serca żegnany przez tłum mieszkańców Wiecznego Miasta. Całe 55 lat życia tego Kapłana było jak płomień ognia wzniecony pragnieniem Chrystusa, by „świat zapłonął miłością”.

Papież Pius XII 22 stycznia 1950 r. ogłosił go błogosławionym. A jego kanonizacją – papież Jan XXIII – otworzył w dniu 20 stycznia 1963 r. sesję Soboru Watykańskiego II.

Św. Wincenty Pallotti jest patronem wszelkich dzieł misyjnych Kościoła hierarchicznego. A dla nas – żywym potwierdzeniem, że autentyczna miłość prowadzi do świętości czyli do pełni człowieczeństwa, jaką zamierzył dla nas Stwórca.

HISTORIA

Św. Wincenty Pallotti w roku 1838 w Rzymie wezwał apostolsko nastawione kobiety do współpracy w Zjednoczeniu Apostolstwa Katolickiego. Zgromadzenie od momentu swego powstania należy do centralnej części Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego, ma ten sam cel, te same duchowe zasady i te same apostolskie zadania. Jest międzynarodowym instytutem apostolskim na prawie papieskim, którego członkinie związane są ślubami. Bóg powołał nas do Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Apostolstwa Katolickiego, abyśmy naśladowały Jezusa Apostoła Ojca Przedwiecznego (Jednorodzonego Syna posłanego przez Ojca Przedwiecznego) w Bogu poświęconym życiu zakonnym i brały udział w Jego zbawczym posłannictwie w Kościele. Celem naszym jako Pallotynek jest dla większej chwały Bożej ożywiać, pogłębiać i rozszerzać wiarę, wzmacniać nadzieję i zapalać miłość między ludźmi. Chcemy wśród chrześcijan budzić świadomość ich apostolskiego powołania i przyczyniać się do tego, aby nastała jedna owczarnia i jeden Pasterz. (por. Zasady Życia 6-10).

NASZE POCZĄTKI

Św. Wincenty Pallotti wzywając apostolsko nastawione kobiety do współpracy w Zjednoczeniu Apostolstwa Katolickiego zaangażował je do prowadzenia w Rzymie ośrodka dla dziewcząt osieroconych wskutek epidemii, która miała miejsce w roku 1837. Z czasem owe kobiety zapragnęły tworzyć wspólnotę, która będzie wiodła życie w oparciu o pewne zasady. Niejako wymogły to na Pallottim i w ten sposób uformowała się pierwsza społeczność pallotynek rzymskich. Jako członkinie centralnej części Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego miały świadomość przyjętego posłannictwa i dlatego wszelkie pełnione przez siebie zadania starały się podporządkować jego nadrzędnym celom. Pallotti we wstępie do Reguł tak je formułuje: Jak Stowarzyszenie Księży zostało powołane do bytu dla silniejszego pobudzenia kleru świeckiego i zakonnego do dzieł świętej i ewangelicznej posługi w zbożnym współzawodnictwie miłości i gorliwości, wszystkich zaś wiernych jakiegokolwiek stanu, płci, godności i stanowisk do dzieł miłości i gorliwości na większą chwałę Boga i na zbawienie dusz, tak Zgromadzenie mniszek zostało założone dla skuteczniejszego ożywiania miłości i gorliwości zakonnych i świeckich osób płci żeńskiej. A jako księża stowarzyszenia maja być gotowi do pełnienia wszelkich dzieł świętej posługi, tak siostry powinny być gotowe do każdego dzieła miłości i gorliwości (…). (W. Pallotti, Wybór Pism, opr. Ks. T. Bielski, Pallottinum, Poznań 1978, t. II, s. 296).

Znając uniwersalizm i radykalizm Pallottiego w sprawach dotyczących chwały Bożej i zbawienia dusz, jak również jego serdeczną troskę o powodzenie misji katolickich, pragną być wierne testamentowi Założyciela i otwarte na nowe dzieła, wynikające z potrzeb czasu i Kościoła. Dlatego w roku 1891 podejmują decyzję otwarcia Międzynarodowego Kolegium Misyjnego p.w. Królowej Apostołów w Rzymie. Dom stosunkowo szybko zapełniał się zafascynowanymi misjami kandydatkami z Niemiec, Włoch, Anglii, Irlandii, Polski i z Ameryki. Tam przygotowywały się zarówno w wymiarze duchowym jak i praktycznym do czekających je zadań. Dnia 5 października 1892 r. wyruszyła pierwsza, licząca 6 osób grupa nowicjuszek misjonarek do Kamerunu. Jednakże rychło okazało się, że dwuletni staż zakonny nie wystarcza do prowadzenia tak odpowiedzialnego dzieła. Siostry były zmuszone do powrotu. Ówczesna sytuacja społeczno – polityczna w Europie oraz zbieg różnych wydarzeń sprawiły, że 22 kwietnia 1895 r. 2 siostry profeski i 7 nowicjuszek za zgodą przełożonej generalnej Matki Rafaelli Castellani wyjechały do Niemiec w celu utworzenia domu filialnego Limburgu nad Lahnem. W Niemczech pallotynki rozwijały się bardzo szybko. Zaledwie rok po przyjeździe do Limburga część z nich wyjechała do Kamerunu.

Do roku 1914 żyły tam i pracowały Dla nieskończonej chwały Bożej; Dla zniszczenia grzechu; i Dla zbawienia dusz. Kroniki podają, że w ciągu 18 lat wyjechało na misje łącznie 88 sióstr. W chwili wybuchu I Wojny Światowej, w Kamerunie przebywało 30 sióstr na 8 placówkach. Na skutek działań wojennych wszystkie misjonarki zostały internowane na wyspę Fernando Po. Stamtąd udało im się wrócić do Limburga. Łączność z Rzymem i z innymi zagranicznymi wspólnotami została przerwana. Nie nawiązano jej też w latach następnych. W czerwcu 1926 r. odbyła się I Kapituła Generalna nowej gałęzi pallotyńskiej. Na Przełożoną Generalną wybrano M. Aquinę Klähr. Dom limburski, z dziesięciu istniejących największy, stał się siedzibą Zarządu. Odtąd każdy niemal rok następny przynosi otwarcie nowego domu. I tak do 1968 r. było ich na terenie Niemiec 27. Efektem apostolskiego zapału sióstr misjonarek z Limburga były liczne placówki zagraniczne – w tym również wspólnota polskich pallotynek.

NA POLSKIEJ ZIEMI

Jako datę przybycia pallotynek misjonarek na polską ziemię przyjmuje się dzień 2 lutego 1934 r. Stało się to za przyczyną ks. Alojzego Majewskiego, pallotyna, misjonarza z Kamerunu, tego który 27 lat wcześniej przeszczepił do Polski Stowarzyszenie Księży. Pierwsze siostry – s. Aurelia Wachowska i s. Kazimiera Milewska przybyły z Limburga, zamieszkując w gościnnych progach księży pallotynów w Ołtarzewie. Otoczone ich opieką duchową i materialną przygotowywały się do czekających je zadań, tym bardziej, że zaczęły zgłaszać się zainteresowane ideą Pallottiego kandydatki. W dniu wyjazdu z Ołtarzewa było ich już 7. Stamtąd pionierski szlak pallotynek prowadził na północny wschód, do Rajcy koło Nowogródka. 12 kwietnia 1934 r. siostry przejmują od współbraci pallotynów rajczański dworek po hrabiach Wereszczakach wraz z ponad 60. hektarowym gospodarstwem. Pierwsze dwa lata upłynęły siostrom pod znakiem potrójnego błogosławieństwa: ofiary, niedostatku, wytężonej pracy. Na ich ręce czekały podniszczone zabudowania (siostry same wykonywały prace murarzy i malarzy), czekał ogród i gospodarstwo, a na dar serca oczekiwała uboga okoliczna ludność. Dzięki ofiarności społeczeństwa centralnej Polski stosunkowo szybko udało się przystosować do celów kultowych obszerny, a nieużywany spichlerz zbożowy. Z tej nowej kaplicy korzystali skrzętnie katolicy, a także o wiele liczniejsi prawosławni. Gromadził się w niej lud, zarówno na Msze święte i nabożeństwa, jak i na uroczystości pozaliturgiczne, np. na okolicznościowe akademie, misteria, śpiewy (z czasem powstał pierwszy rajczański chór kościelny pod kierownictwem s. Bertilli). I chociaż nie mówiono o ekumeniźmie i nie spisywano głównych wytycznych dla tego typu działań, rosła systematycznie więź społeczna i religijna pomiędzy chrześcijanami tego zakątka wschodnich rubieży kraju. W miarę powiększania się siostrzanej wspólnoty (zgłaszały się kolejne kandydatki, dojechało jeszcze 5 sióstr z Limburga) poszerzył się również zakres prac tzw. zewnętrznych. Siostry otoczyły opieką chorych, otworzyły bezpłatne przedszkole i świetlicę w Rajcy. W ramach prac ewangelizacyjnych Kościoła zorganizowały Krucjatę Eucharystyczną i Sodalicję Mariańską wśród młodzieży; prowadziły Katolicką Akcję Kobiet; oczywiście katechizowały. A ponieważ miejscowości w których siostry uczyły były rozsiane w promieniu kilkunastu nawet kilometrów, dlatego oprócz misji kanonicznej i gorliwości apostolskiej, równie ważne okazywały się i naturalne przymioty hominis viatoris. Żadne też rekolekcje parafialne nie obyły się bez pomocy sióstr, które czas między konferencjami wypełniały wiernym: modlitwą, czytaniem lektur duchowych, bądź śpiewem. Pośrednio w te akcje były angażowane również postulantki, które rozchodząc się po chatach wyręczały w obowiązkach domowych bardziej zapracowane gospodarsko gospodynie (gotowały, opiekowały się dziećmi itp.), by te mogły spokojnie uczestniczyć w naukach rekolekcyjnych i w modlitwie.

Rok 1936 przyniósł młodziutkiemu Zgromadzeniu pierwszą poważniejszą próbę sił. Siostry pochodzenia niemieckiego nie otrzymały przedłużenia paszportów, a w konsekwencji wróciły do kraju. Grono sióstr profesek zredukowało się na pół roku do dwóch osób. Dnia 2 lipca 1937 r. 13 nowicjuszek złożyło pierwsze śluby na ręce przełożonej generalnej M. Aquiny Klähr. Uroczystej liturgii przewodniczył bp sufragan Karol Niemira z Pińska. Niemal od razu zostały powierzone neoprofeskom odpowiedzialne stanowiska w nowo powstałych placówkach: w Nowogródku, Gieranonach i w Zarankowszczyźnie. Po dwóch latach względnej stabilizacji nastąpiła radykalna zmiana perspektyw. Wybuchła II Wojna Światowa. Absolutystycznym jej prawom poddały się państwa, narody, organizacje, jednostki. Nowa rodzinna zakonna, bodaj czy nie najmniejsza wówczas w polskim Kościele (łączna liczba członkiń wynosiła 64, w tym 27 nowicjuszek i postulantek), po pięciu latach swego istnienia stanęła także do powszechnej defensywy.
Siostry organizowały pogadanki informacyjne dla miejscowej ludności, przygotowywały schrony przeciwgazowe, a prowadzoną przez siebie aptekę zaopatrywaly w leki środki opatrunkowe. 17 września 1939 r. wkroczyły do Rajcy wojska radzieckie. Decyzją dowódców dom główny pallotynek został przekształcony w szpital. Do pracy w nim zaangażowano 3 siostry. Pozostałe mieszkanki były zmuszone opuścić dom macierzysty. Postulantki i nowicjuszki w większości powróciły do domów rodzinnych. Siostry profeski natomiast, początkowo rozproszone, stworzyły kilka nieoficjalnych grup: w Rajcy, Nowogródku, Wilnie i w Płonce Kościelnej (woj. białostockie). Kontakt między tymi grupami był bardzo utrudniony, a niejednokrotnie wręcz niemożliwy. Polityka okupacyjna spowodowała nie tylko dezorganizację terytorialną, ale i prawną w strukturze wewnętrznej Zgromadzenia. Przełożona Polskiego Okręgu – s. Aurelia Wachowska przynaglona okolicznościami, w październiku 1939 r. udaje się do Płonki Kościelnej. Od tego momentu straciła bezpośrednią łączność z siostrami. Przełożone lokalne z konieczności sprawują władzę autonomiczną. W Wilnie, na prośbę s. Aurelii Wachowskiej czuwała nad pallotynkami przełożona sióstr nazaretanek – M. Fides. Przez cały okres wojny Siostry Misjonarki Apostolstwa Katolickiego angażowały się w różne formy pomocy rodakom. Podjęły pracę w wileńskim Komitecie dla Uchodźców, gdzie prowadziły szwalnie dla Polaków uciekających przed frontem niemieckim. W ramach działalności Rady Głównej Opiekuńczej pracowały w schroniskach dla dzieci w Warszawie i Mszczonowie, organizowały tzw. kuchnie ludowe. Jako pielęgniarki doglądały chorych w szpitalach (także epidemiologicznych), w przychodniach i w domach prywatnych. Na terenie Nowogródczyzny i Wileńszczyzny siostry udzielały pomocy sanitarnej, a w miarę możliwości również materialnej miejscowym partyzantom. Pallotynki służyły także swoją skromną pomocą dyskryminowanej ludności żydowskiej, udzielając zagrożonym schronienia w Rajcy i Nowogródku, i umożliwiając przedostanie się w bezpieczne miejsce. Po wyzwoleniu, rozproszone w czasie wojennej tułaczki siostry szukają swoich wspólnot, łączą się w większe zespoły, próbując razem rozwiązać dylemat kolejnego początku. W 1945 r. następuje całkowita ewakuacja Zgromadzenia z terenów zaburzańskich. Siostry ponownie zaczynają od podstaw, zakładają domy na północnych terenach zdewastowanego kraju, głównie w Gdańsku. Organizacja domów dokonywała się równocześnie z podejmowaniem działalności. Niekiedy jednak trzeba było podjąć działalność wcześniej, zanim okazało się możliwe ukonstytuowanie wspólnoty. Tak było w przypadku wspólnoty Gdańsk-Siedlce. W palącym się jeszcze mieście, ogarniętym epidemią tyfusu, błąkały się osierocone, chore dzieci. Siostry wybudowały prowizoryczny barak i zamieszkały w nim wraz z dziećmi.

Tak zaczyna się wstępna karta historii domu, który przez 40 lat był siedzibą Zarządu Zgromadzenia na polskiej ziemi. Nastąpiła tu zbieżność okoliczności i potrzeb społecznych, które były bezpośrednim bodźcem do zawiązania się obu pallotyńskich wspólnot zakonnych, tej w Rzymie w roku 1838, kiedy pierwsza społeczność pallotynek rzymskich uformowała się wokół dziewcząt osieroconych na skutek epidemii choroby wybuchłej w 1837 r. i tej w Gdańsku.

W I fazie okresu powojennego, tzn. do roku 1947, kiedy to polski okręg Zgromadzenia podniesiono do rangi quasi prowincji, kongregacja pallotynek liczyła 28 sióstr, pracujących w pięciu domach. Pierwszą przełożoną quasi prowincji została s. M. Zygmunta Bielawa (kadencja: 1947 – 1962). W miarę upływu lat i wzrostu liczby powołań powstawały nowe placówki na obszarze całego kraju. W roku 1968, zamykającym kadencję drugiej z kolei wyższej przełożonej – s. M. Elżbiety Hebel, quasi prowincja posiadała już 15 placówek. Rok 1968 jest datą bardzo znacząca w kalendarzu polskich pallotynek, ponieważ obradująca Kapituła Generalna misyjnej gałęzi Sióstr Apostolstwa Katolickiego przyznała polskiej części Zgromadzenia status prowincji, a urząd przełożonej prowincjalnej powierzono ponownie s. M. Zygmuncie Bielawie, która go sprawowała do roku 1974. Bardzo ważnym wydarzeniem dla całego Zgromadzenia było przeniesienie, jesienią tego samego roku, siedziby Zarządu Generalnego do Rzymu, a zatem powrót do korzeni. Przez kolejne lata funkcję przełożonej prowincjalnej sprawowały: s. M. Fides Misiewicz (1974 – 1986); s. M. Władysława Sitarz (1986 – 1995); s. M. Anna Kot (1995 – 2001); s. Maria Świątkowska (2001 – 2004); s. M. Blanka Sławińska (2004 – 2010); s. M. Bernadetta Turecka (2010 – ). Obecnie Polska Prowincja liczy ogółem 318 członkiń; 27 placówek w kraju oraz placówki za granicą: na Białorusi, na Ukrainie, w Rosji, we Francji, we Włoszech, w Rwandzie, w Kongo i w Kamerunie.
Opracowano na podstawie: S. Mirosława Włodarczyk SAC. Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Apostolstwa Katolickiego. Warszawa 1984. Mps.

CHARYZMAT

Racją istnienia każdej wspólnoty jest cel oraz zadania, które sobie stawia. Im przejrzyściej są one sformułowane, tym łatwiej w historii dostrzec, a w teraźniejszości zachować specyfikę danej grupy. Świadomość własnej odrębności pozwala członkom tego zespołu na ukierunkowaną koncentrację sił duchowych i dobór odpowiednich środków działania.

Ojcowie Soboru Watykańskiego II wezwali Kongregacje zakonne do jasnego określenia status quo w kontekście realizowanego charyzmatu: Jest rzeczą korzystną dla samego Kościoła, żeby instytuty miały swój odrębny charakter i własne zadania. Należy więc wiernie rozeznawać i zachowywać ducha i właściwe zamiary Założycieli, jak również zdrowe tradycje, bo wszystko to stanowi dziedziczną własność każdego instytutu . Od wierności charyzmatowi poszczególnych wspólnot zależy skuteczność ewangelizacji w wymiarze powszechnym. Chęć niewyróżniania się w sposobie życia i działania prowadziłaby do wielkiego zubożenia Kościoła  głosił Jan Paweł II.

Co zatem wyróżnia Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Apostolstwa Katolickiego spośród mnóstwa istniejących w Kościele instytutów życia konsekrowanego?
Najogólniej można by powiedzieć: tajemnica charyzmatu św. Wincentego Pallottiego, jednego z wielkich współczesnych apostołów Chrystusa. Siostry pallotynki jako członkinie centralnej części Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego mają te same zasady duchowe, te same cele i zadania, jakie charakteryzują całe prekursorskie Dzieło Założyciela, czyli: (…) starać się o pomnażanie środków duchowych i doczesnych, koniecznych i stosownych do ożywiania wśród katolików wiary świętej oraz rozpalania miłości i krzewienia ich w każdej części świata, aby rychlej nastała jedna Owczarnia i jeden Pasterz .

Szczególnym charyzmatem Pallottiego było ponowne odkrycie i ukazanie powszechnego powołania wszystkich chrześcijan do apostolstwa, stąd naszym pallotyńskim charyzmatem jest przyczynianie się do wzrostu wiary i miłości u ludzi świeckich, budzenie świadomości ich apostolskiego powołania i współpraca z nimi w apostolskim posłannictwie.

W żadnym ze swych licznych pism Pallotti nie wyznacza zakresu pracy apostolskiej. Nie może go wyznaczyć, ponieważ uważa, że tylko wszechstronność i wielopłaszczyznowość działania, jak również czynna współpraca absolutnie wszystkich ochrzczonych, zapewniają skuteczność uniwersalizmowi Chrystusowego posłania. Dlatego członkiniom założonego przez siebie instytutu stawia wymagania odpowiadające zasięgowi zadań: Siostry powinny być gotowe do każdego dzieła miłości i gorliwości .

Umiłowanie dzieł apostolskich Kościoła troska o ich rozwój zgodny z oczekiwaniami ludzi konkretnego czasu i miejsca, odpowiedzialność za realizację testamentu Zbawiciela – to główne elementy misji zleconej przez Pallottiego kontynuatorom jego myśli.
W jednym z listów skierowanych do osób zakonnych, włączonych do ZAK, Pallotti zwraca uwagę na istotny warunek skuteczności działania na rzecz zbawienia dusz: (…) Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego powierza wam troskę o jak najskuteczniejsze i jak najdoskonalsze realizowanie miłości, której najcenniejszym przejawem jest staranie się o wieczne zbawienie dusz. Dlatego też Zjednoczenie zachęca Was, abyście się coraz bardziej upodobnili do Boga, który z istoty swej jest miłością . Tak więc miłość wzorowana na Bogu – Miłości Istotnej, ma stać się cechą konstytutywną wszelkiej aktywności apostolskiej, a tym samym podstawą życia jednostki i wspólnoty. Pallotti nie zostawił swym duchowym dzieciom żadnej reguły, twierdząc, że Ewangelia jest jedynym kodeksem normującym życie – posłanego z nią do ludzi – apostoła.

Pallotynka jest zobowiązana ze szczególną intensywnością starać się o upodobnienie do Boga w realizacji miłości. A nadto jako oblubienica Chrystusa, przynaglona Jego Miłością, naśladuje Go, wiernie Mu towarzysząc w ukazywaniu chwały Ojca, w dziele wyniszczania grzechu, zbawiania dusz i doprowadzaniu wszystkich do jedności w Bogu. Angażuje całą siebie na rzecz apostolstwa powszechnego na wzór Maryi, Królowej Apostołów, gromadzącej młody Kościół w wieczerniku jerozolimskim. Dziewica z Nazaretu jest dla duchowych córek św. Wincentego Matką wiary żywej i konsekwentnej; Matką miłości skupionej na Bogu i ludziach; Matką modlitwy, autentycznego obcowania z Trójcą Świętą; Matką dyskretnego świadectwa apostolskiego; Matką nieustannie jednoczącą, zarówno w czas dni powszednich (por. Dz 1, 12-14), jak i w czas dni świątecznych (por. Dz 2, 1).

Pallotti, uwrażliwiając siostry na Maryję, kobietę w najwyższym stopniu zaangażowaną w całokształt zbawczych planów Boga, nie pomija i innych przykładów postaw niewiast ewangelicznych, które zetknąwszy się z Jezusem, doznały przeobrażającego działania łaski, a podążając za Nim, głosiły, głosiły co im polecił. W ten sposób Założyciel sugeruje siostrom dwuaspektowy model kobiety aktywnej apostolsko. Maryja – trwająca na modlitwie, wypraszająca Ducha Świętego – prezentuje aspekt aktywności wewnętrznej (co nie znaczy, że wyłącznie ten), opartej na najtrudniejszym rodzaju dynamizmu, wymagającym dojrzałości duchowej i społecznej. Natomiast Samarytanka i Maria Magdalena, na które wskazuje Pallotti w jednym ze swych pism, przedstawiają typ aktywności zewnętrznej. Każdą  z nich ukazuje Ewangelia jako niewiastę w drodze biegnąca z posłaniem, przekazującą wieść. Imponująca wiara Samarytanki przywraca jej wewnętrzną moc i daje odwagę do złożenia świadectwa (J 4, 1-42). Miłość Marii Magdaleny zostaje wynagrodzona widzeniem Zmartwychwstałego i powierzeniem misji o Wniebowstąpieniu. Oba te warunkujące się wzajemnie rodzaje aktywności – aktywność wewnętrzna i aktywność zewnętrzna – stanowią o jakości powołania realizowanego przez współczesne apostołki Jezusa. W imię tegoż powołania siostry pallotynki podejmują najrozmaitsze zadania szczegółowe, starając się przekazywać innym radość i pewność wiary, budząc, ożywiając i rozszerzając świadomość, że wiara i miłość są nie tylko darem, lecz także zadaniem dla każdego chrześcijanina.

Opracowano na podstawie: S. Mirosława Włodarczyk SAC. Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Apostolstwa Katolickiego. Warszawa 1984. Mps.
ZAK (Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego)

Doświadczenie Boga jako Miłości i Miłosierdzia sprawiało, że św. Wincenty Pallotti dostrzegał potrzeby Kościoła w ówczesnych czasach i szukał na nie odpowiedzi. Umiał odczytywać wolę Bożą w znakach czasu.

W odpowiedzi na oświecenie, które otrzymał od Ducha Świętego 9 stycznia 1835 r. postanowił założyć dzieło, w którym wszyscy ochrzczeni mogliby uczestniczyć w misji Kościoła, jeśli zjednoczą się w realizacji jednego celu. Pallotti wyjaśnił swoją wizję w ten sposób: Apostolstwo Katolickie, to jest powszechne, może być udziałem osób ze wszystkich stanów, gdyż jest ono działalnością, jaką każdy w miarę swoich możliwości może i powinien wykonywać ku większej chwale Boga oraz dla wiecznego zbawienia swego własnego, jak i bliźniego.(OOCC III, s. 143).

Oficjalną datą założenia Dzieła Pallottiego jest dzień 4 kwietnia 1835 r. Papież Grzegorz XVI 11 lipca tego samego roku Dzieło zatwierdził. Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego, jako dar Ducha Świętego, jest komunią wiernych, którzy żyjąc według charyzmatu św. Wincentego Pallottiego, starają się wzbudzać współodpowiedzialność wszystkich ochrzczonych za ożywianie wiary, za rozpalanie miłości w Kościele i świecie, i w ten sposób dążyć razem z nimi do jedności w Chrystusie. Źródłem, początkiem i mistrzem wszelkiej działalności apostolskiej dla członków Zjednoczenia jest Jezus Chrystus, Apostoł Ojca Przedwiecznego (por. Hbr 3, 1).

Patronką Zjednoczenia oraz doskonałym wzorem życia duchowego i apostolskiego dla jego członków jest Najświętsza Panna Maryja, Królowa Apostołów. Misją Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego jest ożywianie wiary, budzenie świadomości powołania do apostolstwa i rozpalanie miłości wśród wszystkich członków Ludu Bożego, aby wszyscy byli zjednoczeni w zadaniu szerzenia miłości, by jak najszybciej nastała jedna Owczarnia pod jednym Pasterzem (por. J 10, 16). Dlatego też Zjednoczenie, w komunii z kompetentnymi pasterzami, rozwija i popiera współpracę między wszystkimi wierzącymi, w duchu otwartości na nowe formy ewangelizacji.

W celu realizacji tej misji, Zjednoczenie, jako stowarzyszenie natury apostolskiej i duchowej, otwarte na wszystkich członków Ludu Bożego, to znaczy na wiernych świeckich, duchownych i osoby konsekrowane, stara się uświadamiać wszystkim ich charyzmaty i je ożywiać. Pragnie ono żyć tajemnicą Kościoła jako komunii wszystkich wiernych w ich autentycznej godności: z katolikami, ze wszystkimi chrześcijanami, ze wszystkimi ludźmi dobrej woli, jako żywymi obrazami Boga, który jest Miłością. Miłość, przeżywana tak, jak opisuje ją św. Paweł Apostoł w listach do Koryntian stanowi podstawową zasadę Zjednoczenia.

Dlatego też wszyscy powinni być stale ożywiani duchem jak najdoskonalszej miłości. Członkowie Zjednoczenia, ożywieni charyzmatem św. Wincentego Pallottiego, angażują się świadomie w realizację powszechnego apostolstwa Kościoła na każdym miejscu, przy użyciu wszystkich stosownych środków i we współpracy z wszystkimi ludźmi dobrej woli.  Opracowano na podstawie Statutu Generalnego Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego, Rzym 2003, Apostolicum, Ząbki – Pallottinum, Poznań.

APOSTOLSTWO

Źródłem wszelkiego apostolstwa jest Chrystus, który kontynuuje swoje zbawcze dzieło poprzez Kościół. Dzięki ożywiającej obecności Ducha Świętego w Kościele jednoczy On Lud Boży po wszystkie czasy we wspólnocie i posłudze. Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Apostolstwa Katolickiego (Siostry Pallotynki) jest po to powołane, aby w szczególny sposób brać udział w apostolskim posłannictwie Kościoła. Centrum naszego osobistego i wspólnotowego życia jest Jezus Chrystus Apostoł Ojca Przedwiecznego. Powierzona przez Niego misja ukierunkowuje nasze myślenie, naszą duchowość, modlitwę działanie i cierpienie.

Ponieważ szczególnym charyzmatem Pallottiego było ponowne odkrycie i ukazanie powszechnego powołania wszystkich chrześcijan do apostolstwa, dlatego jako pallotynki mamy zarówno w sobie jak i w innych kształtować poczucie odpowiedzialności za nadejście Królestwa Bożego, przyczyniać się do wzrostu wiary i miłości u ludzi świeckich, do budzenia świadomości ich apostolskiego powołania i współpracować z nimi w apostolskim posłannictwie.

Nasze apostolstwo jest powszechne ponieważ obejmuje całe nasze życie: powołanie, wspólnotę, modlitwę i służbę, chorobę, cierpienie, a nawet śmierć. Jest powszechne również w tym znaczeniu, że nikogo nie wyklucza, lecz wszystkich wzywa do jedności z Bogiem – Miłością i do dawania świadectwa. Jest wreszcie powszechne, bo dotyczy każdego dzieła i środka, które Kościół uzna za potrzebne dla wypełnienia wyzwalającego posłannictwa Chrystusa.

Szczególnym zadaniem zgromadzenia jest praca misyjna, czyli krzewienie wiary chrześcijańskiej tam, gdzie jej jeszcze lub już nie ma. Formy i metody naszej pracy apostolskiej muszą być elastyczne, dostosowane do zmieniających się wymagań czasu i potrzeb współczesnego człowieka, stworzonego na obraz i podobieństwo samego Boga oraz uświęconego przez Wcielenie Syna Bożego. Szacunek dla godności ludzkiej, otwartość na znaki czasu, na wszystko co dotyczy człowieka naszych czasów, na jego kłopoty i problemy, ale również na jego wysiłki i osiągnięcia warunkuje owocność naszego apostolstwa. Gdzie to jest tylko możliwe popieramy starania innych, mające na celu: budzenie szacunku dla godności osoby ludzkiej, poprawę sytuacji duchowej i materialnej drugiego człowieka, wprowadzanie sprawiedliwości i pokoju.

Na miarę naszych możliwości popieramy wszystko, co wzmacnia ducha jedności wśród chrześcijan, a unikamy wszystkiego, co opóźnia rozwój ekumenizmu. Realizując cel Zgromadzenia podejmujemy różne posługi: ewangelizację w krajach misyjnych i nową ewangelizację we własnym i w innych krajach. Obecnie posługujemy na różny sposób na Białorusi, na Ukrainie, w Rosji, we Francji, we Włoszech, a także w Afryce: w Kamerunie, w Rwandzie i w Demokratycznej Republice Konga; działalność ekumeniczną, pomoc Kościołowi lokalnemu w dostępnych dla nas zawodach; formację dzieci, młodzieży i dorosłych przez katechizację, rekolekcje oraz tworzenie różnorodnych w metodach apostolskich wspólnot wewnątrzkościelnych; specyficzną formą naszej pracy apostolskiej jest ruch charyzmatyczny pod nazwą Wspólnoty Wieczernikowe, który jest odpowiedzią na charyzmatyczne dziedzictwo Założyciela i wyrazem troski o upowszechnienie idei apostolstwa świeckich. Wieczernik jest szansą dla tych młodych ludzi, którzy patrzą na swą religijność perspektywicznie, szukając możliwości ciągłego aktywizowania siebie dla dobra Kościoła powszechnego. Jest bowiem formacją wstępną przygotowująca do włączenia w międzynarodowe dzieło Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego, założone przez św. Wincentego Pallottiego. Istnieją również wspólnoty dla młodszych:
Małego i Młodego Apostoła; organizowanie Szkoły Jezusa; pracę pedagogiczno – opiekuńczo – wychowawczą w prowadzonych przez nas dziełach: – Dom Dziecka w Rudniku nad Sanem – Dom Pomocy Społecznej dla dziewcząt niepełnosprawnych intelektualnie w Bobolicach i w Gdańsku – Sobieszewie, – przedszkola: w Piszu i w Warszawie; działalność naukową i artystyczną; pracę wśród chorych i potrzebujących w instytucjach i poza nimi; prace charytatywne; wszelkie prace na rzecz wspólnoty zakonnej; także inne podyktowane potrzebami czasu.

MISJE

Misje afrykańskie.
Ewangelizacja na wschodzie.

Szczególnym zadaniem Zgromadzenia jest praca misyjna, czyli krzewienie wiary chrześcijańskiej tam, gdzie jej jeszcze lub już nie ma. (ZŻ 22)
Współpracujemy przy zakorzenianiu Kościoła w miejscowej kulturze i troszczymy się o kształtowanie grup kościelnych i żywych wspólnot parafialnych. (ZŻ 211)

Uczestnicząc w troskach i nadziejach drugiego człowieka chcemy dawać świadectwo Bożej dobroci. (ZŻ 102)
Siostry Pallotynki z Polskiej Prowincji Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Apostolstwa Katolickiego, realizując te szczególne zadania obecnie posługują:
1.    w Rwandzie,
2.    w Republice Demokratycznej Konga,
3.    w Kamerunie,
4.    na Białorusi,
5.    na Ukrainie,
6.    w Rosji.
Ze względu na apostolski charakter Zgromadzenia Siostry wykonują rozmaite posługi apostolskie odpowiadając tym samym na znaki czasu:
•    pomagają w pracy duszpasterskiej przy parafiach,
•    katechizują dzieci, młodzież, dorosłych,
•    prowadzą wspólnoty:
o    dziecięce,
o    młodzieżowe,
o    małżeństw,
o    ludzi niepełnosprawnych,
o    Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego,
•    organizują rekolekcje, dni skupienia,
•    prowadzą ośrodki zdrowia, ośrodki dożywiania, przedszkola, świetlice dla dzieci, charytatywne kuchnie dla biednych.
Służąc człowiekowi stworzonemu na obraz i podobieństwo Boga oddają cześć Stwórcy, czyniąc wszystko dla nieskończonej chwały Bożej, dla zniszczenia grzechu i zbawienia dusz.

Ja jestem drogą, prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie. J 14, 3

.